فؤاد افرام البستانى ( مترجم : مهيار )
845
فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى )
نامه اى كه از شهرى به شهر ديگر فرستاده شده باشد . المُغَلَّف - [ غلف ] : مفع ، جلد كتاب ؛ « كتابٌ مُغَلَّف » : كتاب جلد شده . المُغْلَق - [ غلق ] : مفع ، ؛ « كلامٌ مُغْلَقٌ » : سخن سر بسته و نامفهوم . المِغْلَق - ج مَغَالِق [ غلق ] : كلون درب ، آنچه كه با آن درب را بندند ، تير برنده در قمار . المَغْلُوب - [ غلب ] : مفع ؛ « مَغْلُوبٌ على امره » : عاجز و ناتوان ، كسى كه خوار شده باشد . المُغْلُوق - ج مَغَالِيق [ غلق ] : ابزارى كه با آن درب را ببندند ، قفل درب . المَغْلُول - [ غلّ ] : تشنه . المُغْمَى - [ غمي ] : عليه : غش كرده و بيهوش . المَغْمِيّ - [ غمي ] : عليه : بيمارى كه حسّ و توانائى از او سلب شده باشد . المُغِمَّة - [ غمّ ] : « أَرْضٌ مُغِمَّةٌ » : زمين پر از درخت و گياه . المَغْمَد - [ غمد ] : « مَغْمَدُ السيفِ » : غلاف شمشير . المُغْمَدَة - [ غمد ] : « مُغْمَدَةُ الأَجْنِحَةِ » ( ح ) : نام نوعى از حشرات است كه دو بال بالاى آن هر گاه سخت و غير قابل استفاده براى پرواز شود يك پوشش ايمنى براى آن در مىآيد برخى از اين حشرات زيان آورند . المُغَمِّر - [ غمر ] : مرادف ( المُغَامِر ) است . المَغْمَز - ج مَغَامِز [ غمز ] : جاى بدگوئى و عيب ؛ « ما فيه مَغْمَزٌ » : عيب و يا نقصى در او نيست ، آنچه كه چشم طمع بسوى آن باشد . المَغْمَض - ج مَغَامِض [ غمض ] : زمين هموار . المُغْمِضَات - [ غمض ] : گناهانى كه شخص دانسته مرتكب آن شود ؛ « مُغْمِضَاتُ اللَّيل » : تاريكيهاى شب . مَغْمَغَ - مَغْمَغَة [ مغمغ ] : سخن مبهم و نامفهوم گفت . المُغَمِّم - [ غمّ ] : « غَيْمٌ مُغَمِّمٌ » : ابر پر باران . المَغْمُور - [ غمر ] : مفع ، گمنام و ناشناخته ، مرد شكست خورده . المَغْمُوز - [ غمز ] : مفع ، آنكه مورد تهمت قرار گرفته باشد . المَغْمُوص - [ غمص ] : « رجُلٌ مَغْمُوصٌ عليه » : آنكه در اصل و تبار و يا دين مورد طعن قرار گرفته باشد . المَغْنَى - ج مَغَانٍ ( غني ) : جاى و محل سكونت ؛ « ماله عنه مَغْنى » : از آن چاره اى ندارد . المُغَنَّاة - [ غني ] : نمايشنامه اى كه با آواز و موسيقى همراه باشد ، اپرا . المِغْنَاج - [ غنج ] : « امرأةٌ مِغْناجٌ » : زنِ با ناز و كرشمه ؛ « رَجُلٌ مغناج » : مرد نازنين . المَغْنَاطِيس - مغناطيس ، نيروى كشش ، آهن ربا . اين واژه يوناني است . المَغْنَاطِيسِيّ - [ منسوب به ( المَغْنَاطيس ) است ؛ « حَقْلٌ مَغْنَاطِيسِي » : باغ جالب و ديدنى . مَغْنَطَ - مَغْنَطَةً [ مغنط ] الحديدَ : آهن را نيروى جاذبه داد . المَغْنَطِيس - ( ف ) : آهن ربا . اين واژه يونانى است . المَغْنَطِيسِيّ - منسوب به ( المغنطيس ) . المَغْنَم - ج مَغَانِم [ غنم ] : غنيمت جنگى . المَغْنُوليا - ( ن ) : درخت گل ماگنوليا . اصل آن در خاور دور و امريكاى شمالى است كه در پاركها و گلزارها براى تزيين كِشت مىشود . المُغَنِّي - ج مُغَنُّون [ غني ] : آواز خوان ، كسى كه حرفهء او خواندن آواز باشد . المُغَنِّية - [ غني ] : مؤنّث ( المُغَنِّى ) است . المَغْنِيسيا - فلز منيزيوم . - اين كلمه يونانى است . المُغُوّ - [ مغو ] : صداى گربه . المَغْوَاة - ج مَغَاوٍ [ غوي ] : محل و يا جاى گمراه شدن . المُغَوَّاة - ج مُغَوَّيَات [ غوي ] : مرادف ( المَغْواة ) است . المِغْوَار - [ غور ] من الرجال : مرد بسيار حمله و يورش كننده ؛ « فرسٌ مِغْوارٌ » : اسب تندرو . المِغْوَل - [ غول ] : آنچه كه باعث هلاك و نابودى چيزى شود ، سر نيزهء دراز ، تازيانه اى كه در ميان شمشيرى نازك تعبيه شده باشد . المِغْيَار - ج مَغَايير [ غير ] : اسم فاعل است از ( غارَ الرَّجُلُ على امرأته و هي عليه ) مردى كه نسبت به زن خود بر مرد ديگر و يا زنيكه نسبت به شوهر خود بر زن ديگر رشك و حسد ورزد . المِغْيَال - [ غيل ] : درخت انبوه از شاخهها و سايه گستر . المُغِيب - [ غيب ] من النساء : زنيكه شوهرش از او دور باشد . المُغِيبَة - [ غيب ] من النساءِ : مرادف ( المُغِيب ) است . المَغِيث - [ مغث ] : گياهى كه بر اثر بارندگى روى زمين خم شده باشد ، مرد ماجراجو و شرور . المَغِيثَة - [ غيث ] : « أرضٌ مَغِيثَةٌ » : زمينيكه در آن باران آمده باشد . المَغِير - [ مغر ] : « لبنٌ مَغِيرٌ » : شير آميخته به خون كه رنگ آن سرخ شده باشد . المَغِيض - ج مَغَايِض [ غيض ] : جاى گرد آمدن آب و فرو رفتن آن به داخل زمين . المَغِيط - [ مغط ] : مادهء صمغى و لاستيكى كه با ريسمانهاى پنبه اى يا ابريشمى پارچهء كشدار مىبافند - « اين كلمه در زبان متداول رايج است و فصيح آن ( المطَّاط ) است » . المَغْيِظ - [ غيظ ] : آنكه او را به خشم در آورده باشند . المُغِيل - [ غيل ] من النساء : زنيكه كودك خود را در حالى كه آبستن است شير دهد . المَغْيُوثَة - [ غيث ] : « أرضٌ مَغْيُوثَةٌ » : زمينى كه در آن باران باريده است . المَغْيُوم - [ غيم ] : « بَعيرٌ مَغْيُومٌ » : شتر تشنه و گرمازده .